Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti?

Ergo omni animali illud, quod appetiti positum est in eo, quod naturae est accommodatum. Recte, inquit, intellegis. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. Atque haec coniunctio confusioque virtutum tamen a philosophis ratione quadam distinguitur. Quid censes in Latino fore? Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt.

Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Nam ante Aristippus, et ille melius. Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Immo videri fortasse. Nam ante Aristippus, et ille melius. Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; Igitur ne dolorem quidem. A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Quae cum essent dicta, discessimus.

  1. Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam.
  2. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos.
  3. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi.
  4. Rapior illuc, revocat autem Antiochus, nec est praeterea, quem audiamus.
  5. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi.

Id mihi magnum videtur. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Age, inquies, ista parva sunt. Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo.