Quid, si non sensus modo ei sit datus, verum etiam animus hominis?

Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit?

  1. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur;
  2. Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret.

Non laboro, inquit, de nomine. Sed quae tandem ista ratio est? Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. De illis, cum volemus. Quorum altera prosunt, nocent altera. Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Si est nihil nisi corpus, summa erunt illa: valitudo, vacuitas doloris, pulchritudo, cetera. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. In schola desinis.

Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Collatio igitur ista te nihil iuvat. Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Age, inquies, ista parva sunt. Idem adhuc; Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur.