Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt.

Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Vidit Homerus probari fabulam non posse, si cantiunculis tantus irretitus vir teneretur; At iam decimum annum in spelunca iacet. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Eodem modo is enim tibi nemo dabit, quod, expetendum sit, id esse laudabile. An eum locum libenter invisit, ubi Demosthenes et Aeschines inter se decertare soliti sunt? Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Equidem e Cn.

Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Hoc est non dividere, sed frangere. Quid de Pythagora? Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Ita fit beatae vitae domina fortuna, quam Epicurus ait exiguam intervenire sapienti. Negabat igitur ullam esse artem, quae ipsa a se proficisceretur; Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat.